ดอกไม้ป่า
ฟ้าจวนค่ำ ลมพัดฉ่ำอุรา
หมู่นกกาบินกลับรัง
เห็นใบไม่ปลิว พริ้วลมทุกทาง
สุดอ้างว้างวิญญา
น้ำในลำธาร รินไหลผ่านทิวไม้
เลยลับไปไม่กลับมา
เหมือนความรักเรา ร้างเลยลับลา
ไม่คืนมาดังหมาย
ฟ้ากว้าง มองเวิ้งว้างหน้ากลัว
อกระรัว เมื่อยามต้องอยู่เดียวดาย
แสนเศร้าคิดถึงคนเคียงใกล้
ยามนี้ใจแทบจะขาดแล้วเอย
หนาวแรงลม ห่มผ้ายังหาย
แต่หนาวใจซิอกเอย
แสนทรมาน หาใดไหนเลย
สุดเฉลยเอยคำ
